اجتماع

چالش ها در برابر عودت کنندگان و بیجاشدگان همچنان پابرجاست

یافته های نظرسنجی که به هدف جمع آوری معلومات واقعی برای درک بهتر و تحلیل و تجزیه شرایط زندگی عودت کنندگان افغان طی دو سال گذشته، بیجاشدگان داخلی ناشی از جنگ و جوامع میزبان آنها صورت گرفته نشان می دهد که دسترسی پسران و دختران به آموزش و پرورش و سایر خدمات پس از بازگشت بهبود و استفاده از کودکان برای کار کاهش یافته است.

یافته های این نظرسنجی نشان میدهد که حدود ۶۱ درصد از پسران و ۳۶ درصد از دختران که در سال ۲۰۱۸ به افغانستان بازگشته اند، در مقایسه با ۵۵ درصد از کودکان پسر و ۳۰ درصد دختران در سال ۲۰۱۷، درحال حاضر در مکاتب مصروف درس هستند. تنها ۵ درصد از عودت کنندگان سال ۲۰۱۸ اتکا برای کار کودکان به عنوان وسیله امرار معیشت و مکانیزم مقابله، در مقایسه با ۱۶٪ سال گذشته نموده اند. دسترسی به مراقبت های صحی اندکی بهبود یافته است چون ۲۷٪ از عودت کنندگان ۲۰۱۸ قادر به دسترسی به مراقبت های صحی نبودند درحالی که در سال ۲۰۱۷ میزان عدم دستری آنها به ۳۱٪ می رسید. دسترسی به آب آشامیدنی و مدارک مدنی همچنان به سطع گذشته باقی مانده است.

فقدان مسکن، شغل، درآمد، امنیت غذایی، مراقبت های صحی و معیشت به عنوان موانع اصلی ادغام مجدد پایدار عودت کنندگان و سایر افغان های بیجاشده می باشد. این عوامل نیز سبب افزایش جمعیت درحال حرکت گردیده و با مقایسه به سال ۲۰۱۷ تمایل عودت کنندگان سال ۲۰۱۸ نسبت به زندگی شان در مناطق اصلی شان کمتر می باشد.

در حالی که تصورات از بهبود امنیت در میان عودت کنندگان و بیجا شدگان که ممکن منجر به کاهش جمعیت درحال حرکت گردد وجود دارد، نظر سنجی افزایش میل ترک محلات بیجاشدگی فعلی در میان جمعیت بیجاشدگان داخلی را در مقایسه با سال ۲۰۱۷ را نشان می دهد.

این بررسی به درک بهتر ما از روند بازگشت، تاثیر ویژگی های خانواده ها و ملحوظات اقتصادی و امنیتی و شرایط زندگی افغان ها که به افغانستان بازگشته اند، کمک می کند. به عنوان مثال، این نظرسنجی نشان می دهد که امنیت غذایی در میان جمعیت میزبان از سال ۲۰۱۷ بهبود یافته است، در حالی که در میان افراد عودت کننده و بیجاشدگان داخلی بدتر شده است.

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در نوامبر ۲۰۱۸، نهاد تحقیقاتی اورنج دور(Orange Door  ) را جهت انجام برسی با استفاده از نظر سنجی توسط تلفن همراه برای جمع آوری اطلاعات واقعی از عودت کنندگان، بیجاشدگان داخلی و جمعیت جامعه میزبان را راه اندازی نمود. تقریبا ۱۴،۵۰۰ تن درین نظرسنجی که بین نوامبر ۲۰۱۸ تا آپریل ۲۰۱۹ انجام شد شرکت نمودند که اطلاعات بدست آمده یک دیدگاه دقیق از طیف وسیعی چالش های حمایتی، اجتماعی و اقتصادی عودت کنندگان و بیجاشدگان داخلی در افغانستان را به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد جهت رسیدگی موثر ارایه نموده است.

تقریبا ۱۵،۷۰۰ پناهنده افغان در سال ۲۰۱۸ تحت برنامه عودت داوطلبانه تسهیل شده کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد عودت نمودند که اکثریت شان از پاکستان و تعداد اندکی آنها از ایران و سایر کشورها بوده اند. این رقم ۷۳٪ کمتر از سال ۲۰۱۷ زمانی که ۵۸۸۰۰ پناهنده عودت نمودند، میباشد، که معمولاً به وضعیت امنیتی و اقتصادی نا مناسب در افغانستان نسبت داده میشود.

عودت کنندگان از کاهش درآمد شان در سال ۲۰۱۸ نیز ذکرکرده اند. تقریبا ۵۶ درصد از عودت کنندگان سال ۲۰۱۷ حداقل دستمزد ۵۰۰۰ افغانی (تقریبا ۶۷ دالر) در هر ماه داشتند در حالی که تنها ۴۷ درصد از عودت کنندگان ۲۰۱۸ چنین درآمدی را گزارش داده اند و این نشان می دهد که درآمد در میان عودت کنندگان اخیر کمتر است. درآمد در میان بیجاشدگان داخلی نیز در مقایسه با سال گذشته کاهش یافته است.

هیچ بهبود قابل توجهی و یا بدتر شدن تنش میان عودت کنندگان و جوامع میزبان دیده نشده است. افزایش احساسات بی طرفی نسبت به عودت کنندگان یک روند اساسی بوده است. نظرسنجی نشان می دهد که روند مشابهی برای افراد بیجاشده نیز دیده شده است.

این نظر سنجی نشان می دهد که ۹۶ درصد از ذینفعان رضایت خود را از کمک های دریافت شده از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد نه تنها مساعدت های نقدی پس از بازگشت، بلکه هنگامی که تلاش می کنند در جوامع خود مجددا ادغام شوند، ابراز نموده اند.

اعلامیه مطبوعاتی کمیساری عالی سازمان ملل در امور پناهندگان