حقوق بشر سیاست

«آتشی در قلب من است»

مجیب‭ ‬مهرداد

پس از حمله انتحاری در پولوامای کشمیر که منجر به کشته شدن بیش از ۴۰ پولیس هندی گردید، سراسر هندوستان را خشمی بی‌پیشینه فرا گرفته است. جیش‌محمد گروه تروریستی‌ای که گفته می‌شود در خاک پاکستان مستقر است و فعالیت دارد، مسوولیت این حمله خونین را به عهده گرفته است، واکنش رسمی حکومت هند در پیوند با این حمله تند بود، حکومت هند حکومت پاکستان را متهم به دست داشتن در این حمله کرد و تهدید کرد که این حمله بی‌پاسخ نمی‌نماند، نخست‌وزیر مودی به روز شنبه در سفری به ایالت بیهار که برای افتتاح شماری از پروژه‌های دولتی رفته بود، گفت: «آنانی که در این‌جا جمع شده‌اید بدانید که همان آتشی که در قلب شما است در قلب من نیز هست، اما بدانید که خون شهدای ما فراموش نخواهد شد.» اقدامات رسمی دولت هند شامل بازگشتاندن نماینده رسمی حکومت هند از اسلام‌آباد، در خواست از جامعه جهانی برای وارد کردن نام جیش‌محمد در لیست سیاه سازمان‌های تروریستی ملل متحد و بالا بردن مالیات گمرکی پاکستان تا ۲۰۰ فی‌صد می‌گردد. راهول گاندی رهبر حزب کانگرس و اپوزیسیون حکومت یک روز پس از این رخداد در کنار من موهن‌سنگه نخست وزیر پیشین هند در حضور رسانه‌ها ظاهر شد و گفت: «حزب او و تمام اپوزیسیون در این شرایط در کنار حکومت و نیروهای نظامی ایستاده‌اند.» او هم‌چنین گفت که هیچ خشم و نفرتی نمی‌تواند عشقی که هندوستان بر اساس آن بنا یافته است را تحت تاثیر قرار دهد.

هرچند عمران‌خان نخست‌وزیر پاکستان این ادعاهای حکومت هند را رد کرد و در صورت هرگونه اقدام از جانب حکومت هندوستان هشدار به عمل تلافی‌جویانه داد، اما آن‌چه مسلم است این است که حکومت پاکستان پیام حکومت و مردم هندوستان را دریافته است و دستگاه دیپلماسی پاکستان در واکنش به سخنان حکومت هندوستان با دست‌پاچه‌گی پاسخ می‌دهد، تا آن‌جا که حتا سفیر پاکستان در کابل گفت که هرگونه اقدام هندوستان گفت‌وگوهای حکومت افغانستان با طالبان را آسیب خواهد رساند.

رسانه‌های هندی این رخداد را به گونه‌ی بی‌پیشینه‌ای بازتاب می‌دهند. رسانه‌های اجتماعی هند سرشار از ابراز نفرت نسبت به پاکستان‌اند، گزارش‌ها حاکی از آن است که حتا شماری از دانشجویان کشمیری در شماری از ایالت‌های هندی مورد خشونت قرار گرفته‌اند، هرچند پولیس هندوستان در اعلامیه رسمی یاد کرد که آن‌ها به کسی اجازه نخواهند داد تا امنیت شهروندان هندوستان را به هیچ بهانه‌ای به مخاطره بیندازد و از تدابیر خاص در این باره خبر دادند. اتحادیه سینماگران هند حضور هنرمندان پاکستانی در این صنعت را قدغن کرد، آن‌ها حتا استفاده از آواز آوازخوانان پاکستانی را در این صنعت قدغن اعلام کردند.

در تازه‌ترین مورد سلمان خان در فلم تازه‌اش «نوت‌بوک» که قرار بود از آواز عاطف اسلم در آن استفاده شود با نشر اعلامیه‌ی رسمی، از حذف این آوازخوان از این پروژه خبر داد.

اتحادیه کشاورزان هند اعلام کردند که آن‌ها دیگر سبزیجات‌شان را به پاکستان صادر نخواهند کرد. هم‌چنان تصاویر ۱۳ تن از بازیکنان کرکت پاکستان به شمول عمران‌خان از استدیوم اچ‌پی‌سی‌آ، برداشته شد. عکس‌های این بازیکنان هم‌چنان از استدیوم کرکت محالی نیز برداشته شد.

نوجوت سنگ که مجری معروف برنامه‌ی «کاپیل شرما» است، پس از کمپین «بایکات» کاربران رسانه‌های اجتماعی علیه او که گفته بود نباید یک حمله تروریستی را به پای یک ملت نوشت از این برنامه تلویزیونی کنار زده شد. مردم تهدید کردند که اگر نوجوت سنگه از این برنامه حذف نگردد آن‌ها تمام برنامه‌های آن تلویزیون را تحریم خواهند کرد.

مهم‌تر از آن همکاری تمام مردم هند با خانواده سربازان هندی بود، مردم هندوستان از تمام دین‌ها و اقوام در کنار خانواده‌های قربانیان این رویداد ایستادند، در این راه سینماگران، مردم عادی هند از تمام صنوف اجتماعی و ورزشکاران هند هر کدام با وعده کمک‌های مالی به خانواده‌های قربانیان این رخداد تروریستی با خانواده‌های این قربانیان اعلام همبسته‌گی کردند.

آمیتابهچن برای خانواده‌های هر کدام این قربانیان ۵۰۰ هزار  روپیه هندی وعده‌ی همکاری داد، شمار دیگری از هنرمندان بالیوود نیز هر کدام وعده کمک‌های مالی به بازمانده‌گان قربانیان این حادثه کردند.

عنایت‌خان قاضی شهر شیخ‌پور در ایالت بیهار دو تن از دختران دو سرباز کشته شده در این رویداد را به فرزندی گرفت و وعده سپرد که او تمام هزینه‌های زنده‌گی این دو دختر را متقبل خواهد شد. محمد شامی یکی از بازیکنان تیم ملی کرکت هندوستان با وعده کمک مالی در کنار خانواده‌های قربانیان ایستاد که این موضع او با استقبال گرم مردم هند، به عنوان یک هندی مسلمان روبه‌رو شد. محمد شامی در مصاحبه‌ای با یکی از شبکه‌های خبری هندوستان گفت: «وقتی که ما برای کشورمان در میدان‌های ورزشی رقابت می‌کنیم آن‌ها از مرزهای کشورمان حفاظت می‌کنند. ما از خانواده‌های سربازان‌مان حمایت می‌کنیم و همیشه در کنارشان خواهیم بود.»

من به عنوان یک دانشجو در هندوستان زمانی که واکنش‌ها به این رخداد را می‌بینم، دردی قلبم را می‌فشارد، مردم هندوستان از تمام ادیان و اقوام در این حادثه برای قربانیان این حادثه اشک ریختند و خشم‌شان را علیه حکومتی که به قول آنان به گونه‌ی رسمی تروریسم را حمایت می‌کند، نشان دادند و همه از حکومت خواستار انجام عمل تلافی‌جویانه شدند.

ما در ظرف چهار سال در کنار شهادت غیرنظامیان، ۴۵۰۰۰ سرباز ارتش و امنیت و پولیس قهرمان‌مان را از تمام مردم افغانستان از دست دادیم. پرسش من این است که ما در برابر چنین جان‌نثاری‌ها چه موضعی می‌گیریم، در نهایت روایت ما از هر حادثه‌ای، به یک جنگ و نزاع قومی در سطح رسانه‌های اجتماعی می‌انجامد و پیام خون سربازان‌مان نادیده می‌ماند. امیدوارم روزی ما نیز یاد بگیریم که از جان‌نثاری‌های نیروهای امنیتی‌مان در سطح ملی به عنوان یک انرژی وحدت‌بخش و ارزشمند دفاع کنیم. تا چه زمانی خون سرباز ما که برای حفاظت از ما در سنگرها می‌ریزد، کم‌بها می‌ماند و پیام آن در هیاهوی قوم‌گرایی و سمت‌گرایی نادیده می‌ماند؟

مردم هندوستان در این رخداد نشان دادند که ارتش آن‌ها خط قرمز آن‌ها است و برای دفاع از خون سربازان‌شان با هیچ کسی شوخی ندارند.

آن‌ها در این رخداد از همه اقوام با یک‌صدا فریاد زدند که ما از قطره‌قطره خون سربازان‌مان نخواهیم گذشت.

۸صبح